BEWintersporters is ook beschikbaar op wintersporters.be
sluiten

Uitgelichte berichten

Hoe kan je je materiaal best klaarmaken?

21 feb 2017

Je vertrekt binnenkort naar de bergen? Dan is het tijd om je materiaal uit de kast te halen. Maar weet je ook hoe je zelf je materiaal kan klaarmaken en onderhouden? Alles begint met hoe je je ski's aan het einde van vorig seizoen hebt opgeborgen. Er zijn immers enkele gouden regels! Drogen:Droog je materiaal goed af met een zachte doek. Waxen:Breng ter bescherming een dikke laag skiwax aan op het belag, een behandeling die ook wel eens “inwintering” wordt genoemd.Opbergen:Stop je materiaal in een beschermhoes en bewaar het op een droge plaats.Hier vind je alvast het goede materiaal om dit zelf te doen! Als je deze hoofdregels gevolgt hebt, volstaat inwaxen/slijpen aan het begin van het seizoen. Verwijder met een spatel eerst het overschot van de waslaag, slijp daarna de zijkanten, wrijf het belag in met was en boen het op met een synthetische doek. Zo bekom je een optimaal glijvermogen.Had je aan het einde van vorig seizoen nog niet de juiste reflexen, dan is er nog geen reden tot paniek! Je zal alleen een beetje meer tijd moeten uittrekken om je materiaal opnieuw volledig gebruiksklaar te maken!Het belag herstellenCheck allereerst de staat van het belag. Als je merkt dat het niet effen is of als je gaatjes, strepen of krassen ziet, dan moet je die opvullen om waterinfiltratie in de structuur van de ski of het snowboard te voorkomen.Schuren en slijpen van de kantenDaarna moeten ze, als er op de kanten van je ski’s sporen van roest zitten en ze ruw geworden zijn, ter aanvulling van het slijpen met een slijpsteen gewet worden, vooral omdat de sneeuw in het begin van het seizoen vaak nog hard is.Afstellen van de bindingenEn ten slotte is het voor je veiligheid noodzakelijk om je bindingen nauwkeurig af te stellen in functie van je gewicht, je leeftijd en je niveau als skiër!Goed onderhoud zorgt voor betere prestaties en een betere kwaliteit van je ski’s en snowboards. Om ten volle te genieten van je skitrips is het aan te raden ze minstens eenmaal per jaar een onderhoudsbeurt te geven. Als je twijfelt, doe dan beroep op een professional! Ontdek hier wat Decathlon kan doen voor jouw materiaal.

Een avond in Chamonix

Steven. op 20 feb 2017

“Als je zo dicht bij Chamonix bent, zou je wel gek zijn om er niet langs te gaan.” Dat werd Laura en mij verteld tijdens onze skitrip in Megève. Meer hebben wij niet nodig en dus alzo geschiedde. De volgende dag trokken we na een leuke skidag met onze huurauto naar Chamonix om er de après-ski sfeer op te snuiven. Chamonix ligt niet ver van de N205, een snelweg waarlangs je op goed anderhalf uur rijden van Génève ter plekke bent in het Mont-Blanc massief. We reden dan ook maar een klein halfuur van Megève door Saint-Gervais-Les-Bains tot onze gratis parking Montenvers die zich niet ver van het centrum van Chamonix bevindt. Wanneer we uitstapten, waren we onder de indruk van de prachtige omgeving. Niet alleen hadden we een prachtig uitzicht op de Mont-Blanc maar de stad wordt langs beide kanten omgeven door enkele massieve reuzen waarvan de steile rotswanden tot hoog boven de stad uitrijzen. Impressive!Via de leuke winkelstraat rue Joseph Vallot wandelden we het mondaine stadje in en snoven we de sfeer op. De centrale winkelstraten, zoals de rue du docteur Paccard, herbergen verschillende mooie skiboetieks. Chamonix is ook het mekka van de freeriders en dat valt op. Op het centrale plein worden de riders van de Swatch Freeride World Tour Chamonix-Mont-Blanc 2017 met veel tromgeroffel gepresenteerd. Omdat er in de Franse Alpen te weinig sneeuw was gevallen, vond deze uiteindelijk plaats op 15 februari in Andorra.Laura en ik kregen dorst en we doken dan ook met ambitie de lokale après ski bars in. Eerst gingen we naar La Terrace, een prachtig art deco cafe centraal gelegen aan de Place Balmat. Dit is echt een leuke tent die de lokale hipsters aantrekt met comfy zetels en een sterke dj. Daarna trokken we de avenue Michel Croz in naar Chambre Neuf, een leuk ambiance café met live band. Hier kan je een Stella van het vat krijgen voor € 3,5 de pint. Duurder dan bij ons maar je zit dan ook in Chamonix. Wat later op de avond stootten we op een groep als Middeleeuwse ridders verkleedde Ijslanders. Met het mes op de keel overtuigden ze ons om eens te proeven van hun Espresso Martini. Lekker! De ridders zetten hun kruisvaart verder maar wij trokken moe maar voldaan naar huis.Wij hielden het braaf maar voor zij die zin hebben zijn er nog een groot aantal andere bars, discotheken en zelfs een casino te ontdekken. Chamonix bleek dan ook een bruisend stadje dat een bezoek zeker waard is! Wie van jullie heeft nog andere leuke tips of mooie ervaringen te delen over deze schitterende plek in de Franse Alpen?

Droomtrip in de Dolomieten (deel 2)

Ruud op 16 feb 2017 · 20 reacties

Als je op een korte skitrip bent, lijkt het vaak of je veel langer weg bent dan een paar dagen. Zeker als je zoveel indrukken op doet als ik vorige week in de Dolomieten. Dit is het vervolg op deel 1.Busje komt zoDe verkenning van het gebied van Alta Badia kwam tot een einde bij een bushalte. Tien minuten wachten en het was tijd om het volgende gebied te verkennen: Kronplatz, dat 15 busminuten verderop ligt. We stapten uit de bus bij Piccolino. Het landschap is hier anders, ondanks dat je maar 12 kilometer van Badia bent. Meer Alpen dan Dolomieten. Geen rotsmassieven en meer bossen. Eenmaal boven op de Piz de Plaies, wordt dat nog duidelijker: in de verte zie je de karakteristieke ronde berg van de Kronplatz/ Plan de Corones, met zijn kale top en beboste hellingen. Het duurt even voordat je er bent: eerst wacht je de mooie afdaling naar San Vigilio, met een goede zwarte en een mooie rode. En dan volgen maar liefst vijf liften. Wij namen ze allemaal achter elkaar omdat we boven op de top van de berg een eetafspraak hadden voor de lunch, maar dat was eigenlijk gekkenwerk; tussendoor zou je makkelijk iets meer tijd kunnen uittrekken en een paar leuke pistes kunnen doen. Wij zaten er in ieder geval vanuit de liften verlangend naar te kijken.KronplatzNa de lunch in één van de restaurants op de top, waar we overigens weer heerlijk aten (je zou bijna denken dat je je best moet doen om in de Dolomieten slecht te eten) waren we helemaal niet in voor een bezoek aan het recent geopende museum van Messner, de laatste van een serie van zes musea op verschillende plekken in de Alpen. We bewonderden het spraakmakende gebouw van buiten, maar als ware cultuurbarbaren kozen we voor de pistes. Ik geef het maar gewoon toe. En we hadden er geen spijt van dat we voor die pistes gekozen hebben, want dit gebied heeft heel fijne pistes. Ze zijn breed en vaak lang. (De langste is zeven kilometer) Er is van alles, blauw, rood en zwart en eigenlijk zijn ze allemaal lekker. Op de kale top, die eigenlijk één grote piste is, is het meestal bedrijvig, maar als je een stukje afdaalt en eenmaal tussen de bomen zit, heb je alle ruimte. We hadden een heerlijke middag, waar al weer veel te snel een einde aan kwam, omdat we een trein hadden te halen. Weer eens wat anders. De laatste piste van de dag, de rode 16, eindigt praktisch op het perron. Je kunt ook het omgekeerde zeggen; vanaf het perron stap je zó de gondel in naar de top.Ik stond op het perron met een tweeslachtig gevoel; aan de ene kant voelde het alsof de dag was voorbijgeflitst en aan de andere kant vond ik dat hij door de verplaatsing en de twee gebieden in één dag aanvoelde als heel lang. Een skigebied met ruim 100 kilometer aan pistes leren kennen in een middag is natuurlijk ook niet mogelijk. Veel meer dan een indruk kun je niet krijgen. Het treinritje was trouwens ook een ervaring op zich; daar zit je dan met je ski’s in volle wintersportbepakking tussen de naar huis kerende middelbare scholieren -sommigen in schooluniform-. San CandidoWe stapten uit in Innichen, dat San Candido heet in het Italiaans; een redelijk groot dorp op 7 kilometer van de Oostenrijkse grens. San Candido is allereerst een gewoon dorp, met een leuk centrumpje, waarin gewoond en gewerkt wordt en pas in tweede instantie een skiplaats. Het heeft een klein skigebied, waar we ’s avonds mee kennismaakten, omdat je er kunt avondskiën. En geloof het of niet, maar we hadden echt nauwelijks zin, na een drukke dag geskied te hebben, om weer op de piste te gaan staan. Maar wat knapten we er van op, zeg. Een heel fijne rode piste die we keer op keer deden. Toch altijd een lekker sfeertje dat avondskiën.We moesten onszelf na een uurtje pistes knallen een beetje dwingen halverwege de afdaling te stoppen bij de Jora Hütte, een sfeervolle hut, waar we erg lekker –moet ik het nog noemen?- aten. Aangezien de liften tot maar liefst 22.00 uur open zijn kun je zelfs na het eten nog even door skiën. We hadden een heel mooie avond, die eindigde met flinke sneeuwval; dat beloofde wat voor de volgende dag!Tre Cime: Monte Elmo / RotwandDe volgende ochtend bleek inderdaad dat er inmiddels een laagje verse sneeuw was gevallen. Een mooi cadeautje voor onze laatste ochtend, die we gingen doorbrengen in de recent verbonden gebieden van Helm/Monte Elmo en Rotwand/Croda Rossa. En wat een ochtend zou het worden!We hadden in Vierschach de gondel nog niet genomen of we raakten betoverd door dit gebied, dat met zijn 90 kilometer niet tot de grootste, maar zeker wel tot de mooiste gebieden behoort.En des te verder we doordrongen in het gebied, des te meer we in de ban raakten. Wow, wat een schoonheid!En dan hadden we nog de pech dat er wolken hingen op alle toppen, waardoor we de prachtige rotsmassieven niet goed zagen. Door de pas gevallen sneeuw hadden we wel recht op zicht op de bepoedersuikerde bossen en die zijn overal, want vrijwel alle afdalingen slingeren door de bossen. Er zijn voornamelijk fijne rode pistes in dit prachtige gebied, maar ook wat heerlijke blauwe en een enkele zwarte, waaronder de 3a, waarvan men zegt dat het de steilste zwarte van Italië is.We waren echt onder de indruk van eigenlijk alles; de uitzichten, de pistes, de natuur, de sfeer en de leuke hutten. Wat is het toch een genoegen als je een gebied ontdekt waar je je van te voren niet speciaal een voorstelling hebt gemaakt en het blijkt een juweeltje te zijn!Eigenlijk wil ik er helemaal niet over schrijven en het voor mezelf houden. Ik appte naar huis dat ik er wilde blijven wonen mèt een foto van mijn nieuwe huis: de Rudi Hutte; kun je nagaan hoe ver ik heen was. Verliefd op een skigebied. En toen kwam-veel te vroeg- de laatste afdaling en de laatste lunch. Nog één keer lekkere Hüttenmacaroni en nog één keer een goeie doppio espresso, voordat we moesten instappen in het busje dat ons kwam ophalen. Even snel omkleden in het hotel en weg waren we. Weggerukt uit het witte paradijs. Zucht. SamenvattendHet was een geweldige ervaring dat skiën in de Dolomieten. Wat een indrukken, wat een landschappen, wat een verschillende gebieden, wat een sfeer, wat een talen en wat een lekker eten.Het trekken van gebied naar gebied was nieuw voor mij en het smaakt zeker naar meer. Ik zou zelf een iets minder ambitieus programma maken; iets meer tijd zodat je tussendoor meer tijd hebt om overal meer pistes te kunnen doen of iets langer weggaan. Maar ik kan me ook goed voorstellen dat je tijdens een vakantie van een week je rugzakje opdoet en naar een ander gebied skiet, daar een nachtje slaapt in een leuke hut of hotel en dan de volgende dag weer terug. Dit stuk van Zuid-Tirol leent zich bij uitstek voor een “ski-safari”; je kunt er ook nog skigebieden in de aangrenzende provincies Trentino en Vento bij betrekken. Ik zit ’s avonds in ieder geval al over de kaarten gebogen om routes te bedenken. Volgend jaar weer, wat mij betreft.

Nadat gisteren verschillende warmterecords werden gebroken is het totaal ander weer geworden. Zo'n 5 tot 20 centimeter valt er vandaag in de noordalpen maar helaas is de pret niet van hele lange duur. Vanaf zondag komt de warmte terug en smelt een groot deel van de verse sneeuw weer weg.... » lees meer

Weerman Roel

Accommodaties

Vertrek

Laatste weblog berichten