BEWintersporters is ook beschikbaar op wintersporters.be
sluiten

Uitgelichte berichten

Wordt het echt ijzig koud volgende week?

Roel op 19 feb 2018 · 36 reacties

We staan aan de vooravond van de tweede en laatste grote uittocht naar de skigebieden deze winter. Midden- en Noord-Nederland zijn zaterdag aan de beurt. Met de sneeuw zit het wel snor, daar zal niemand zich zorgen over maken maar werkt het weer ook mee? Gezien de termijn is dat sowieso nog een open vraag, maar deze krijgt een extra dimensie omdat Russische vrieskou aan het eind van de week voor de poorten van de Alpen staat te trappelen. Wordt het serieus dik inpakken volgende week?Nu al winterDat er aan het eind van de week serieuze kou naar Europa lijkt te komen, wil niet zeggen dat het nu al niet winters is. Integendeel, ook deze week liggen de temperaturen ruim beneden normaal met tot in de dalen overdag temperaturen rond of beneden nul. Dat zijn prima waarden voor eind februari. Het is meerdere keren voorgekomen dat in Oostenrijk door föhn de eerste twintiger al werd gegenoteerd! Niks daarvan dit jaar.Van föhn is voorlopig geen sprake, in plaats daarvan zitten we vanaf morgen met een oostelijke stroming die niet zomaar verdwijnt.Oostenwind betekent de aanvoer van landlucht die is 's winters sowieso aan de koude kant is. Een ander kenmerk is dat de lucht vrij droog is, dus dat is gunstig voor de zonneschijn. Maar daarbij zijn drie kanttekeningen te plaatsen:In de dalen hangt nog vochtige lucht waardoor we met laaghangende bewolking hebben af te rekenen. Je ziet dat terug op het satellietbeeld van vanochtend waarop de Alpen als het ware zijn ingesloten door lage wolken om de Alpen heen en in de dalen.Op de tweede plaats zorgt een oostenwind - ook al is de lucht droog - toch voor enige stuwing tegen het oostelijk Alpengebied. Hierdoor kan het in Oostenrijk vanaf morgen wat tegenvallen met de zon. Er kan zelfs af en toe wat lichte sneeuw vallen, al stelt de hoeveelheid weinig voor.Tot slot ligt er boven de Middellandse Zee een storing die zich af en toe met het Alpenweer wil bemoeien. De eerste dagen geeft die in Kroatië en Slovenië al veel sneeuw, maar vanaf woensdag mogelijk ook in Karinthië en mogelijk de Dolomieten.Dat betekent dat de zonkansen deze week het grootste zijn in de westalpen. Vooral in Frankrijk is de zon een groot deel van de week van de partij, waardoor het het voor het gevoel zeker niet zo koud zal zijn.Echte kou-inval?Dat zonnetje zullen we ook nodig hebben als de échte vrieskou er begin volgende week in zou komen. Al dagen berekenen de modellen de meest geweldige winterkaarten, kaarten die ik alleen uit de archieven ken van memorabele winters als 1956, 1963 of 1979. Probleem voor de schaatsliefhebbers is alleen dat februari al bijna op zijn eind loopt. De zon is veel krachtiger dan in december of januari. Daarnaast moet het eerst nog maar eens gebeuren. Ja, er komt een klassiek winters hogedrukgebied boven Scandinavië te liggen maar de kou die voor volgende week wordt berekend ligt nu nog boven de Barentszee. Die moet eerst op transport worden gezet naar het zuiden en dat gaat eigenlijk pas vanaf zaterdag gebeuren. Alles moet blijven kloppen willen we de koude lucht die nu berekend wordt binnenslepen. Dit ook als een kleine "euforie-bremse" voor alle schaatsliefhebbers in eigen land. De voorwaarden voor winterweer in eigen land zijn al streng, maar eind februari nog strenger (dan heb ik het niet over ondergelopen weilanden). Het is dus allemaal nog niet 100% in kannen en kruiken.Sauerland ook koudIn Sauerland hebben we wel wat aan de kou, al is de huidige temperatuur al prima. Hier dooit het voorlopig niet meer maar sneeuwen doet het helaas ook niet. Daar staat tegenover dat de zon in de loop van de week wel aardig zijn best doet. Ook voor het Sauerland, en zeker voor Winterberg, ziet de krokus er dus prima uit.

Uitgeprobeerd: Speedskiën in Vars

Rogier op 18 feb 2018 · 26 reacties

Vars noemt zichzelf het snelste skigebied ter wereld. Dat klopt, want het snelheidsrecord op ski's is hier neergezet. Maar liefst 254,958 kilometer per uur! Dit kan omdat de snelheidsduivels hier door een zeer steil couloir naar beneden denderen. Deze helling wordt voor de mannen en vrouwen in de rode latexpakken zo strak mogelijk geprepareerd. In de vakantieperiodes kunnen ook gewone skiërs, zoals jij en ik, een poging wagen om een zo snel mogelijke tijd neer te zetten. Gelukkig slechts van ergens halverwege de helling. Ik probeerde het uit, en kreeg tips van de Franse speedski kampioen Simon Billy en zijn vader, eveneens speedski kampioen, Phillipe Billy.Wat is speedskiënSpeedskiën, in het Frans KL (kilomètre lancé) genoemd, is volgens de speedski adepten de meest pure vorm van skiën. Het doel is erg simpel: zo hard mogelijk van een berg afgaan. Dat betekent recht-uit naar beneden in een zo aerodynamisch mogelijke houding. Een iets andere positie van je arm scheelt zo 20 kilometer per uur. De atleten in de latex-pakken zijn continu bezig om hun materiaal zo aerodynamisch mogelijk te maken. SnelhedenHer en der in skigebieden had ik al wel eens met een schuin oog gekeken naar snelheidsmeetpunten. Vaak is dat een radarbord die niet altijd even precies staat afgesteld. Hier in Vars gebruiken ze dubbel gecheckte en gecertificeerde snelheidsmeters. Dus de snelheid die hier staan aangegeven is de echte snelheid. Daaruit blijkt ook meteen hoe vaak gps-apps mis zitten. Want ik kan je uit ervaring zeggen dat 120 kilometer per uur erg snel is. Dat red je niet zomaar. In mijn ervaring is 80 kilometer per uur vrij eenvoudig te behalen, ook op een gewone piste. Harder dan dat moet je aan je houding gaan werken. Bij mijn laatste run waarbij ik de 120 km/u aantikte was de snelheid echt hoog en ook de remmende werking van mijn houding was indrukwekkend toen ik eenmaal weer rechtop ging staan. Dit zijn geen snelheden die je zomaar op een geopende piste haalt.Steil couloirOm de absurde snelheid van boven de 200 kilometer per uur te halen heb je natuurlijk een goed steile helling nodig. Nou, die hebben ze genoeg boven Vars. Gelukkig hebben ze ook een pistenbully chauffeur die gek genoeg is om deze helling een paar keer per jaar te prepareren. Zie het plaatje hieronder om een idee te krijgen van deze absurde helling. GevaarNou klinkt speedskiën natuurlijk erg gevaarlijk. Op het niveau waarop de professionals dat doen is het ook niet zonder gevaar zoals Simon Billy vorig jaar aan den lijve ondervond (zie onderstaande filmpje). Nu, een jaar later, is Simon weer volledig op de been en klaar om zijn PRs weer wat aan te scherpen... De helling waar wij, gewone stervelingen, mogen vertrekken is echter niet gevaarlijk. Vorig jaar hebben meer dan 5000 mensen meerdere runs gemaakt en er zijn slechts twee skiërs gevallen, en die hadden slechts een paar kleine blauwe plekken.SpannendAlhoewel ik gewend ben om in heel steil terrein te skiën is het recht naar beneden skiën in een steile helling best spannend. Zeker de eerste keer is het best bijzonder om je ski's recht de helling in te draaien. Want als je eenmaal snelheid begint te maken kun (en mag) je niet zoveel meer. Alleen rechtdoor. Dat is heel wat anders dan met bochten gecontroleerd naar beneden gaan. Eenmaal beneden maakt zich meteen het gevoel van je meester om het nog een keer te doen. Nog iets hoger, en nog iets sneller. Ik begrijp dat deze sport erg verslavend kan zijn.VrijwilligVader en zoons Billy zijn elke vakantieweek van donderdag tot zondag te vinden onderaan de KL-baan van Vars. Hun aanwezigheid is uit liefde voor de sport, want het is compleet vrijwilligerswerk. De mannen proberen zoveel mogelijk mensen kennis te laten maken met de sport. Na elke run heb je zin om het nog een keer te proberen om nog iets harder te gaan, om te weten waar precies je grens ligt. Dus mocht je een keer in Vars zijn, ga dan zeker even bij de familie Billy langs!

Column: De sleutelkaart

Ruud op 16 feb 2018 · 19 reacties

Na een heerlijke dag skiën worden we opgehaald door een busje dat ons naar een nieuw hotel brengt. We zijn namelijk op skisafari in de Dolomieten en we slapen iedere nacht ergens anders. Na de korte transfer stappen we uit. We zijn er: even inchecken en dan lekker de sauna in. HaperingenBij de balie staat al een groepje vakantiegangers. “Eerst maar even de ski’s naar het skihok dan?”, oppert er iemand. Navraag leert dat dat in de kelder is en buitenom bereikbaar. Als we -nog in skikleding en op skischoenen- de betonnen trap zijn afgeklost met onze ski’s, blijkt dat we een sleutelkaart nodig hebben. Handig dit. Als één van de ons de kaart heeft gehaald, blijkt ie het niet doen. Opnieuw naar boven dan. De tweede poging heeft succes en als we de ski’s hebben gestald en de schoenen hebben opgehangen, melden we ons op sokken opnieuw bij de balie. Voordat we het weten staan we in de lift, die een knop mist voor de derde verdieping, zodat je je vinger in een gat moet steken en achter het bedieningspaneel iets moet indrukken. Bijzonder. We staan opgepropt en krijgen het niet alleen warm door de onze skijacks, maar ook door de vreemde geluiden en haperingen van de lift. “Voortaan liever de trap”, zeg ik, niet wetende wat me het komende halfuur te wachten staat. StoringWant als we met onze plastic sleutelkaartjes onze kamers proberen binnen te komen, blijft het lichtje rood. We komen er niet in. Ik voel dat ik nu aan de beurt ben om naar de balie te lopen. Beneden put men zich uit in verontschuldigingen; er was een computerstoring en de software doet gek. ‘Kan gebeuren, geen probleem” zeg ik begripvol en loop met opnieuw gelade kaartjes de trap op. Puffend loop ik naar boven over het dikke lelijke rode tapijt. Eerst die skijas eens uit. Boven staat mijn bagage inmiddels naast de deur. Ik deel de kaartjes uit; twee van ons komen binnen. Twee deuren blijven dicht, waaronder die van mij. Nu gaat een reisgenoot naar beneden om vijf minuten later puffend terug te komen. Dit keer ben ik de enige nog die niet binnen komt. Inmiddels iets minder begripvol ren ik de trap af naar de receptie. De meneer achter de balie vind nog meer Italiaanse uitdrukkingen om “sorry” te zeggen. Gewapend met een nieuw kaartje en met de woorden van de receptionist –“misschien is die andere beschadigd; nu moet ie het ècht doen”- loop ik weer naar boven. Dit is vermoeiender dan een dag skiën…. Bidden maarHet wordt trouwens nog vermoeiender: het lichtje blijft pesterig rood. De deur blijft dicht. Ik onderdruk mijn neiging op de deur te gaan bonken en begin aan een nieuw tripje naar beneden. Ik leg uit, inmiddels geërgerd, dat ik nu ècht een keer naar binnen wil. De receptionist is zijn zekerheid over de goede afloop kwijt, getuige zijn “Laten we bidden dat ie het doet”, als hij mij weer een nieuw kaartje overhandigt. Blijkbaar is er nu goddelijke interventie nodig. Ik ben het trappenlopen inmiddels goed zat en stap in de lift. Ik priegel wat achter het bedieningspaneel om de “knop” naar de derde verdieping in te drukken. Het ding begint piepend en schuddend aan de beklimming om vervolgens ergens halverwege de etages met een schok te stoppen. Nee hè. Ook dat nog!. Ik druk op wat knoppen, maar er gebeurt niks. Ik wil net op de rode knop drukken als de lift met een schok naar beneden schiet. De deuren gaan open en ik sta weer in de lobby. Mopperend neem ik de trap naar boven. Onderweg kom ik twee reisgenoten in badjas tegen, op weg naar de sauna. Zij wel…Binnen!Dat bidden om hulp toch een goed idee is, blijkt als ik voor de zoveelste keer het kaartje voor het slot houd; groen! Met het gevoel of ik zojuist geslaagd ben voor een examen stap ik de kamer in en zeul mijn tas naar binnen. Het is er bloedheet en pikkedonker want de luiken en gordijnen zitten dicht. Geroutineerde reiziger die ik inmiddels ben, steek ik het kaartje in de houder om het licht aan te doen. Er gebeurt niets. Ik druk op de lichtschakelaars en het blijft donker. Eerst maar eens frisse lucht en licht. Ik doe alles wijdopen, gordijnen, ramen en luiken. Dat helpt nauwelijks want ik stik inmiddels de moord in mijn ski- en thermokleding. Ik trek alles uit en ik sta even in mijn blote niks te genieten van de koele bries en dan begin ik van alles uit mijn tas te trekken op zoek naar mijn zwembroek. Natuurlijk zit die onderin, zodat de vloer al gauw bezaaid ligt met mijn spullen. Naar de saunaIk wil net de badjas uit de klaarliggende plastic zak gaan wurmen – rotverpakkingen ook altijd!- als geheel onverwachts de deur open zwaait. Een kort ogenblik staan de binnenstappende technicus en ik elkaar verbaasd aan te kijken. “Scusi, scusi, ze hadden me gezegd dat u niet kon binnenkomen en ik kom het slot repareren” Ik stap snel opzij om alsnog die badjas aan te trekken en zeg dat ik op weg was naar de sauna. Ik denk dat hij zoiets wel geraden had toen hij binnenstapte en mij In Adamskostuum zag worstelen met een badjas. Net als hij snel weer de gang wil opstappen zeg ik hem dat hij beter naar het licht kan kijken. Hij vertelt me dat hij dat gaat doen en dat ik het best na de sauna even een nieuw kaartje kan halen bij de receptie om dan mijn kamer weer binnen te komen. Voor de dichte deurMet gemengde gevoelens loop ik de trap af; nu had ik eindelijk een kaartje bemachtigd dat het deed en nu ben ik het weer kwijt. Ben ik straks nog een keer overgeleverd aan die biddende receptionist… Ik loop de lobby door en ga nog een trap af naar de kelder waar de wellness is. Nu eerst maar eens even relaxen. Maar wat zie ik als ik de deur van de wellness wil open doen? Een slot dat je moet open doen met je sleutelkaart! Ik schiet in de lach. Kan niet waar zijn dit. Weer naar die receptionist. Die lacht wat schaapachtig als hij me ziet. Ik vraag om een sleutelkaart om de sauna binnen te komen en loop weer naar beneden. Ik hoop maar dat ik daar een beetje kan ontspannen, want ik ben op de één of andere manier nog niet helemaal Zen. De sleutelkaart doet het in één keer. Yes! Handdoeken“Best mooie wellness trouwens” denk ik als ik binnen stap en op zoek ga naar de handdoeken. “Zoek je de handdoeken?” vraagt een reisgenoot, die net uit de sauna komt. “Kun je lang zoeken, want je moet de handdoeken uit je eigen badkamer meenemen, wisten wij ook niet hoor”. Met een diepe zucht draai ik me om en loop weer alle trappen naar boven. Op de derde verdieping heeft het slot besloten tot een nieuw rondje pesten; het lichtje blijft rood. Dit wordt een slapstick. Ik sjok de trappen af en loop naar de balie. “Goed dat ik u zie” zegt de receptionist, “uw slot is stuk volgens de technicus, u krijgt een nieuwe kamer!”

Het zijn bijzonder spannende ontwikkelingen op de valreep van de meteorologische winter. Op 1 maart begint volgens de weerkunde de lente maar het weer trekt zich daar dit jaar niks van aan. Integendeel. Richting de laatste week van februari worden we nog een keer in de winter gedompeld met... » lees meer

Weerman Roel

Accommodaties

Vertrek

Laatste weblog berichten